Kawa może znowu podrożeć. El Niño 2026/27 uderzy w robustę?

Nie oznacza to, że kawa w polskich sklepach za kilka tygodni automatycznie podrożeje o 20 czy 30 procent. Łańcuch zależności jest znacznie bardziej skomplikowany. El Niño musi najpierw wpłynąć na pogodę w konkretnych regionach upraw, pogoda na plony i jakość ziaren, zmiana podaży na ceny kontraktów i handlu fizycznego, a dopiero później podwyższony koszt surowca musi przejść przez importerów, palarnie, kurs dolara, logistykę i handel detaliczny.

Najbardziej interesujący jest jednak jeden fakt: według prognozy USDA na sezon 2026/27 Wietnam i Indonezja mają odpowiadać łącznie za około 49,4% światowej produkcji robusty. Jeżeli niedobór opadów lub wysoka temperatura rzeczywiście uderzą w rozwijające się owoce kawowca, rynek może bardzo szybko zacząć wyceniać mniejszą dostępność tego gatunku.

Kawa wchodzi w El Niño z nietypowej pozycji

Obecna sytuacja jest ciekawsza niż prosty scenariusz „zła pogoda = droga kawa”. Rynek wchodzi w drugą połowę 2026 roku po okresie bardzo wysokich cen, ale jednocześnie z wyraźnie lepszymi perspektywami podaży.

Według lipcowej prognozy amerykańskiego Departamentu Rolnictwa światowa produkcja kawy w sezonie 2026/27 ma osiągnąć rekordowe 189,7 mln worków po 60 kilogramów. To o około 10,8 mln worków więcej niż sezon wcześniej.

Konsumpcja również ma ustanowić rekord, ale ma być niższa od produkcji i wynieść około 179,7 mln worków. Zapasy końcowe USDA szacuje na około 26,3 mln worków.

To istotna informacja, ponieważ oznacza, że bazowa prognoza nie pokazuje dziś oczywistego światowego deficytu kawy. Nie należy jednak interpretować różnicy 10 mln worków jako identycznej wielkości fizycznej nadwyżki dostępnej w jednym miejscu i jednym czasie.

USDA zestawia produkcję i handel wielu krajów, które posługują się różnymi latami marketingowymi. Dodatkowo kawa znajdująca się w zapasach różni się gatunkiem, jakością, pochodzeniem i fizyczną dostępnością. Różnica produkcja–konsumpcja jest więc przydatnym wskaźnikiem kierunku bilansu, a nie miarą natychmiast dostępnego zapasu.

Bank Światowy jeszcze w lipcu zwracał uwagę, że poprawa perspektyw zbiorów pozwoliła cenom kawy wyraźnie zejść z wcześniejszych poziomów. W drugim kwartale 2026 r. arabika była średnio około 17% tańsza niż rok wcześniej, a robusta około 25% tańsza. Instytucja wskazywała jednocześnie El Niño silniejsze od oczekiwań jako jedno z głównych ryzyk dla tego scenariusza.

I właśnie dlatego obecna sytuacja jest interesująca. El Niño nie musi stworzyć globalnego niedoboru od zera. Wystarczy, że zacznie zmniejszać oczekiwaną poprawę bilansu.

Rynek kawy nie wchodzi w El Niño z pustymi magazynami. Wchodzi z poprawiającym się bilansem. Kluczowe pytanie brzmi więc nie „czy zabraknie kawy?”, lecz „jak dużą część oczekiwanej poprawy może zabrać pogoda?”. Analiza MyBank.pl

Jak silne może być El Niño 2026/27?

El Niño jest naturalnym zjawiskiem klimatycznym związanym ze wzrostem temperatury powierzchni wód równikowego Pacyfiku oraz zmianą cyrkulacji atmosferycznej. Nie powoduje identycznej pogody na całym świecie, ale przesuwa prawdopodobieństwo wystąpienia określonych anomalii – susz, upałów albo nadmiernych opadów – w różnych regionach.

Według oficjalnej prognozy Climate Prediction Center NOAA wydanej w sierpniu 2026 roku prawdopodobieństwo utrzymania El Niño w kolejnych miesiącach jest bardzo wysokie. Jeszcze bardziej zwraca uwagę prognozowana intensywność.

Dlaczego rynek może reagować, zanim zmniejszą się zbiory?

Kawa jest produktem rolnym o długim cyklu. Rynek nie czeka do momentu, gdy worek ziaren fizycznie zniknie z magazynu. Kontrakty terminowe próbują wyceniać przyszłą podaż wcześniej.

Jeżeli modele pogodowe zaczną coraz wyraźniej pokazywać niedobór opadów w krytycznym okresie formowania ziaren, uczestnicy rynku mogą zmieniać wycenę jeszcze zanim będzie można dokładnie policzyć przyszłe zbiory.

Dlaczego najbardziej narażona jest robusta?

Arabika i robusta są często wrzucane do jednego worka pod nazwą „kawa”, ale z punktu widzenia El Niño sytuacja obu gatunków wygląda inaczej.

Najbardziej bezpośrednie zagrożenie dotyczy robusty uprawianej w Azji Południowo-Wschodniej. El Niño często zwiększa prawdopodobieństwo wyższych temperatur i mniejszych opadów w części Wietnamu i Indonezji, również w okresach ważnych dla rozwoju plonu.

Znaczenie tych dwóch państw jest ogromne.

Według prognoz USDA na sezon 2026/27 Wietnam ma wyprodukować około 31,4 mln worków robusty, a Indonezja około 10 mln. Światowa produkcja tego gatunku ma wynieść około 83,8 mln worków.

Jeżeli prognoza USDA się sprawdzi, praktycznie co drugi worek robusty wyprodukowany w sezonie 2026/27 będzie pochodził z Wietnamu lub Indonezji.

To koncentracja, która sprawia, że nawet regionalny problem pogodowy może mieć globalny wymiar.

To nie jest tylko teoretyczna zależność pogodowa

Badania naukowe dotyczące wietnamskich plantacji pokazują, że zależność plonów od rozkładu opadów jest mierzalna. Analiza opublikowana w „Frontiers in Environmental Science”, wykorzystująca dane z głównych regionów robusty w Wietnamie, wskazała, że jednym z kluczowych okresów jest formowanie ziaren. Niedobór opadów właśnie w tej fazie wiązał się z niższymi plonami.

W niektórych analizowanych regionach zmienność pogody pozwalała wyjaśnić znaczącą część obserwowanych anomalii plonów, choć skala tej zależności była mocno zróżnicowana geograficznie.

Jeszcze ciekawsze są wyniki badania obejmującego 558 gospodarstw w czterech głównych regionach produkcyjnych Wietnamu. W latach zaklasyfikowanych jako suche przeciętny plon robusty był o około 6,5% niższy niż w latach o przeciętnych opadach, a marża brutto gospodarstw była przeciętnie o około 22% niższa.

Nawadnianie może częściowo ograniczyć skutki suszy

Produkcja robusty w wietnamskim Central Highlands jest silnie uzależniona od nawadniania, które pozwala plantatorom częściowo ograniczać skutki niedoboru opadów w porze suchej.

Gospodarstwa wykorzystują również inne techniki ograniczające stres wodny, w tym ściółkowanie i zarządzanie zacienieniem. Dlatego nie powinno się mechanicznie przeliczać prognozy opadów na przyszłą wielkość produkcji.

Problem staje się poważniejszy wtedy, gdy susza jest długotrwała, dostęp do wody spada albo wysokie temperatury pojawiają się w szczególnie wrażliwej fazie rozwoju owocu.

Arabika reaguje inaczej niż robusta

Arabika i robusta różnią się nie tylko smakiem czy ceną, ale również geografią upraw i reakcją na pogodę. Szerzej opisaliśmy wcześniej różnice między robustą a arabiką i ich reakcję na zmiany opadów. W przypadku obecnego El Niño centralnym punktem mapy arabiki pozostaje Brazylia.

USDA prognozuje na sezon 2026/27 około 47,5 mln worków brazylijskiej arabiki przy światowej produkcji tego gatunku wynoszącej około 105,9 mln worków.

Daje to około 44,9% prognozowanej światowej produkcji arabiki.

Ryzyko pogodowe jest jednak bardziej skomplikowane niż w Wietnamie.

W krótkim terminie podwyższone temperatury związane z El Niño mogą ograniczać prawdopodobieństwo przymrozków w brazylijskich regionach kawowych. Dla plantacji arabiki silny mróz może być bardzo groźnym zdarzeniem.

Problem może pojawić się później.

Kluczowe dla kolejnego brazylijskiego zbioru są opady oraz temperatury w okresie kwitnienia i rozwoju owoców. Jeżeli czwarty kwartał przyniósłby wyraźnie suchą i gorącą pogodę w głównych regionach kawowych, problem dotyczyłby już nie tyle zbieranego plonu 2026, ile potencjalnej podaży w 2027 roku.

Trzy punkty na świecie mają ogromne znaczenie dla rynku

Jeżeli chcemy zrozumieć ryzyko dla cen kawy w Polsce, nie trzeba śledzić pogody na całym świecie. W najbliższych miesiącach szczególne znaczenie będą miały przede wszystkim trzy obszary: brazylijski pas arabiki, wietnamskie Central Highlands oraz indonezyjskie regiony robusty.

Światowy bilans wygląda komfortowo. Ale jest wrażliwy na pogodę

Prognozowane 189,7 mln worków produkcji i 179,7 mln worków konsumpcji daje prostą różnicę około 10 mln worków.

To mniej więcej 5,6% prognozowanej rocznej konsumpcji.

Nie jest to jednak równoznaczne z 10 mln worków fizycznego zapasu gotowego do natychmiastowej sprzedaży. Produkcja poszczególnych krajów trafia na rynek w różnych terminach, a arabiki określonej jakości nie zawsze da się bezpośrednio zastąpić robustą i odwrotnie.

Osobną kategorią są prognozowane zapasy końcowe wynoszące około 26,3 mln worków. Dla zobrazowania skali odpowiada to około 14,6% rocznej konsumpcji. Gdyby czysto matematycznie przeliczyć tę wielkość na dni światowego zużycia, otrzymalibyśmy około 53 dni.

Stress test MyBank.pl: co jeśli Wietnam i Indonezja stracą część zbiorów?

Możemy przeprowadzić prosty eksperyment. Nie jest to prognoza zbiorów ani prognoza ceny. Celem jest wyłącznie sprawdzenie wrażliwości obecnego światowego bilansu na hipotetyczny szok w dwóch najważniejszych azjatyckich krajach robusty.

USDA zakłada łącznie około 41,4 mln worków robusty z Wietnamu i Indonezji.

Przyjmijmy następnie hipotetyczne spadki tej produkcji od 5 do 25%, pozostawiając wszystkie pozostałe elementy bilansu bez zmian.

Najciekawszy nie jest nawet skrajny scenariusz 25%. Interesujący jest już wariant 10%.

Hipotetyczne zmniejszenie produkcji robusty w Wietnamie i Indonezji o jedną dziesiątą oznaczałoby ubytek ponad 4,1 mln worków. Przy wszystkich innych zmiennych bez zmian odpowiadałoby to ponad 40% obecnej prostej różnicy między prognozowaną globalną produkcją i konsumpcją.

Takie obliczenie pokazuje, dlaczego rynek potrafi gwałtownie reagować na pogarszające się prognozy pogody, nawet kiedy bazowa prognoza światowej produkcji wygląda bardzo dobrze.

Liczy się bowiem nie tylko sam poziom podaży. Liczy się również kierunek zmian oczekiwań.

Od plantacji w Wietnamie do półki w Polsce

Polski konsument nie kupuje kontraktu na robustę ani worka zielonego ziarna. Kupuje paloną kawę w sklepie albo gotowy napój w kawiarni. Między tymi punktami występuje wiele dodatkowych kosztów.

Zielone ziarno trzeba kupić, sfinansować, przetransportować, ubezpieczyć, odprawić, przechować, wypalić, schłodzić, zapakować i dostarczyć do sieci handlowej. Następnie dochodzą koszty działalności producenta i sprzedawcy, marże i podatki.

Do tego Polska kupuje kawę w warunkach rynku międzynarodowego, a ceny surowców są silnie powiązane z dolarem. To klasyczny przykład mechanizmu importowanej inflacji: problem powstający tysiące kilometrów od Polski może przejść przez cenę surowca i kurs walutowy aż do krajowego koszyka konsumenta.

Dla dalszych obliczeń przyjmujemy USD/PLN = 3,73 jako stały, zaokrąglony poziom referencyjny modelu. Nie jest to założenie, że dolar zawsze kosztuje 3,73 zł. Aktualny kurs USD/PLN można sprawdzić w notowaniach MyBank.pl.

Ile zielonej kawy potrzeba do paczki 500 gramów?

Tu zaczyna się część, której zwykle brakuje w prostych analizach cen kawy.

Pół kilograma kawy palonej nie powstaje z dokładnie pół kilograma zielonego ziarna. Podczas palenia kawa traci wodę oraz część substancji lotnych. Wielkość ubytku zależy m.in. od gatunku, wilgotności surowca, czasu palenia i profilu temperaturowego.

Do dalszych obliczeń przyjmujemy 17% utraty masy. Jest to wyłącznie parametr modelowy, mieszczący się w zakresie obserwowanym dla wielu profili palenia. Rzeczywisty wynik konkretnej palarni może być inny.

Oznacza to, że w naszym modelu do wyprodukowania paczki 500 g trzeba kupić około 602 g zielonych ziaren.

Dla ilustracji przyjmujemy mieszankę 70% arabiki / 30% robusty

Aby sprawdzić skalę wpływu samego surowca, przyjmujemy przykładową mieszankę składającą się w 70% z arabiki i w 30% z robusty. Proporcja ta nie ma reprezentować średniej dla całego polskiego rynku. Jest wyłącznie jawnym założeniem modelu pozwalającym połączyć dwa benchmarki cenowe.

Jako orientacyjne wartości referencyjne przyjmujemy prognozy Banku Światowego na 2026 rok: 7,25 USD/kg dla arabiki oraz 4,00 USD/kg dla robusty.

Nie są to ceny, po których każda polska palarnia fizycznie kupuje kawę. Konkretny surowiec może kosztować mniej albo znacznie więcej zależnie od jakości, pochodzenia, kontraktu, certyfikacji i premii rynkowej. Wykorzystujemy te wartości wyłącznie jako spójny punkt odniesienia.

Przy około 602 g zielonej kawy i modelowym kursie 3,73 zł otrzymujemy:

Co daje wzrost ceny surowca o 10, 25 albo 50%?

Teraz możemy przeprowadzić kolejny eksperyment.

Zachowujemy kurs dolara, proporcje przykładowej mieszanki i pozostałe parametry bez zmian. Zmieniamy wyłącznie cenę zielonego ziarna.

Właśnie tutaj widać, dlaczego stwierdzenie „kawa na giełdzie +50%, więc paczka +50%” byłoby błędne.

Podobny mechanizm działa na innych rynkach żywnościowych. Przy pszenicy i cenie pieczywa sam surowiec również odpowiada tylko za część kosztu produktu końcowego, dlatego notowania giełdowe i ceny detaliczne nie poruszają się jeden do jednego.

Przy 50-procentowym wzroście kosztu zielonego ziarna modelowa wartość surowca w paczce rośnie o około 7,05 zł. Fracht, wynagrodzenie pracowników palarni, opakowanie czy wynajem magazynu nie rosną automatycznie o 50% tylko dlatego, że wzrosła cena kawy.

A co z ceną całej paczki?

Możemy sprawdzić czysto mechaniczny efekt dla trzech przykładowych cen detalicznych. Nie prognozujemy przyszłych cen w sklepach. Zakładamy jedynie, że cały wzrost benchmarkowego kosztu surowca zostanie przeniesiony na konsumenta, a wszystkie inne składniki ceny pozostaną niezmienione.

Badania potwierdzają, że przełożenie nie musi być proporcjonalne

Badanie amerykańskiego USDA Economic Research Service dotyczące transmisji kosztów na rynku kawy wykazało, że trwały wzrost cen zielonego ziarna przechodził z czasem na ceny producentów i ceny detaliczne, ale nie w proporcji jeden do jednego.

W analizowanym okresie 10-procentowa zmiana kosztu zielonego ziarna odpowiadała w modelu mniej więcej 3-procentowej zmianie ceny detalicznej.

Nie należy przenosić tego współczynnika mechanicznie na Polskę w 2026 roku. Badanie dotyczyło innego rynku i innego okresu. Dobrze pokazuje jednak podstawową zasadę ekonomiczną: procentowy wzrost jednego składnika kosztowego nie jest równy procentowemu wzrostowi ceny całego produktu.

A cena filiżanki? Tutaj wpływ ziarna jest jeszcze mniejszy

W przypadku kawiarni zależność staje się jeszcze bardziej interesująca.

Przy naszym modelowym benchmarku przykładowej mieszanki 70/30 kilogram zielonej kawy kosztuje około 23,40 zł przed uwzględnieniem innych kosztów. Po uwzględnieniu 17-procentowej modelowej utraty masy odpowiada to około 28,20 zł kosztu zielonego surowca przypadającego na kilogram gotowej kawy palonej.

Jeżeli do pojedynczego naparu wykorzystamy 8 g kawy palonej, modelowy udział samego zielonego surowca wyniesie około:

Dla 18-gramowej porcji byłoby to około 0,51 zł.

To wyjaśnia pozorny paradoks. Silne El Niño może znacząco wpłynąć na rentowność palarni i ceny kawy paczkowanej, ale samo zielone ziarno stanowi stosunkowo niewielką część ceny cappuccino czy latte w kawiarni.

W kawiarni płacimy również za mleko, lokal, pracowników, energię, ekspres, serwis, podatki, obsługę i marżę. Wzrost światowej ceny surowca o 50% nie uzasadnia więc sam w sobie 50-procentowej podwyżki ceny espresso.

Kurs dolara może zmienić wynik równie mocno jak część ruchu surowca

Dla Polski istnieje jeszcze jeden czynnik, który często ginie w analizach światowego rynku kawy.

Przy niezmienionej cenie surowca zmiana USD/PLN z 3,73 do 4,10 podniosłaby w naszym modelu koszt zielonego ziarna w paczce 500 g z około 14,10 zł do około 15,50 zł.

Dlatego polski konsument może czasem nie zauważyć światowego spadku cen kawy, jeżeli w tym samym czasie mocno osłabi się złoty. Może też wystąpić sytuacja odwrotna: drożejący surowiec zostanie częściowo zneutralizowany przez mocniejszą polską walutę.

Dlaczego kawa nie drożeje w sklepie dzień po wzroście kontraktów?

Palarnie nie kupują całego surowca codziennie po aktualnej cenie z wykresu. Część zakupów dokonywana jest wcześniej, część cen może być zabezpieczana kontraktami, a w magazynach znajduje się ziarno kupione przy wcześniejszych warunkach rynkowych.

Sieci handlowe także działają na podstawie umów, harmonogramów promocji i uzgodnionych cenników. To powoduje opóźnienie między zmianą kosztu surowca a zmianą ceny na półce.

Jednocześnie opóźnienie działa w obie strony. Kiedy światowa cena kawy spada, konsument również nie musi zobaczyć obniżki następnego dnia.

Ekonomiści określają skalę przenoszenia zmiany kosztu na cenę końcową jako cost pass-through. W przypadku kawy transmisja kosztów występuje, ale jej tempo i wielkość zależą od rynku, produktu, konkurencji, umów, zapasów i strategii cenowej sprzedawców.

Dlaczego obecny scenariusz nie jest jeszcze alarmem cenowym?

Jest kilka argumentów przeciwko tezie, że bardzo silne El Niño musi doprowadzić do kolejnej eksplozji cen kawy.

Po pierwsze, świat zaczyna sezon z rekordową prognozą produkcji. USDA oczekuje około 189,7 mln worków kawy ogółem.

Brazylia ma zebrać łącznie około 71,9 mln worków, przede wszystkim dzięki bardzo mocnej produkcji arabiki. Wietnam według obecnych prognoz również ma osiągnąć około 32,5 mln worków całkowitej produkcji.

Po drugie, prognozowane zapasy końcowe pozostają istotnym zabezpieczeniem światowego rynku.

Po trzecie, wysokie ceny obserwowane wcześniej poprawiły zdolność części producentów do finansowania nawożenia, nawadniania i innych nakładów zwiększających produktywność. To jeden z czynników wspierających bardzo wysoką prognozę produkcji w Wietnamie.

Po czwarte, samo pojawienie się El Niño nie mówi jeszcze, ile deszczu spadnie na konkretnej plantacji.

Dlatego najbardziej racjonalnym podejściem nie jest dziś stwierdzenie „kawa na pewno mocno zdrożeje”, lecz traktowanie El Niño jako rosnącego ryzyka dla bardzo korzystnej obecnie prognozy podaży.

Trzy scenariusze na najbliższe miesiące

Scenariusz 1: rekordowe zbiory wygrywają z El Niño

El Niño osiąga dużą intensywność, ale jego lokalne skutki dla głównych obszarów kawowych okazują się umiarkowane. Wietnam dzięki nawadnianiu i lokalnym opadom utrzymuje wysokie plony, Indonezja nie notuje dużego ubytku, a w Brazylii deszcze pojawiają się w odpowiednich momentach.

W takim wariancie rekordowa światowa produkcja i relatywnie komfortowy bilans mogą ograniczać ceny, nawet jeśli rynek okresowo reaguje wzrostami na prognozy pogody.

Scenariusz 2: problem robusty, ale arabika pozostaje relatywnie bezpieczna

Niedobór opadów w Wietnamie i Indonezji obniża oczekiwania dotyczące robusty. Rynek zaczyna wyceniać ciaśniejszy bilans, zwiększa się premia za fizyczny surowiec, a producenci mieszanek zawierających dużo robusty odczuwają rosnącą presję kosztową.

Mocna produkcja arabiki w Brazylii amortyzuje jednak część globalnego szoku. W takim układzie ceny robusty mogą zachowywać się znacznie mocniej od arabiki.

Scenariusz 3: podwójny problem Azji i Brazylii

Najbardziej niekorzystny wariant wystąpiłby wtedy, gdy sucha i gorąca pogoda obniżyłaby potencjał robusty w Azji, a następnie brak odpowiednich opadów podczas kluczowych faz brazylijskiej arabiki pogorszyłby perspektywy plonu 2027.

Wtedy rynek nie tylko straciłby część oczekiwanej bieżącej robusty, ale jednocześnie zacząłby dyskontować słabszą przyszłą arabikę.

Jeżeli w tym samym czasie osłabiłby się złoty, polscy importerzy otrzymaliby dodatkowy negatywny impuls: droższy surowiec i droższego dolara jednocześnie.

Siedem rzeczy, które powiedzą więcej niż sam nagłówek „El Niño”

Jeżeli chcemy w kolejnych miesiącach oceniać, czy ryzyko naprawdę materializuje się na rynku kawy, warto patrzeć na konkretne dane zamiast na samą etykietę ENSO.

Co wynika z tego dla polskiego konsumenta?

Ryzyko ponownego wzrostu cen kawy jest realne, ale nie ma dziś podstaw do stwierdzenia, że kolejna fala dużych podwyżek jest przesądzona.

To być może najważniejszy wniosek całej analizy.

Z jednej strony mamy bardzo silny sygnał klimatyczny. NOAA ocenia prawdopodobieństwo wyjątkowo mocnego El Niño pod koniec 2026 roku na poziomie, którego rynek towarowy nie może ignorować. Największy producent robusty na świecie znajduje się w regionie, gdzie takie zjawisko może zwiększać ryzyko wyższej temperatury i niższych opadów.

Z drugiej strony światowa podaż kawy wygląda obecnie znacznie lepiej niż w okresach największego napięcia. Produkcja ma ustanowić rekord, a Brazylia i Wietnam zaczynają sezon z bardzo wysokimi prognozami.

Rynek posiada więc znacznie większy margines bezpieczeństwa niż w sytuacji początkowego deficytu, ale margines ten nie jest nieograniczony.

Nasz stress test pokazuje, że hipotetyczny 10-procentowy ubytek robusty w Wietnamie i Indonezji odpowiadałby ponad 40% obecnej prostej różnicy między prognozowaną światową produkcją i konsumpcją. To nie oznacza automatycznie niedoboru kawy, ale pokazuje skalę koncentracji podaży.

Dla polskiego konsumenta wzrost ceny zielonego ziarna nie przełoży się jeden do jednego na cenę paczki ani tym bardziej na cenę kawy w kawiarni. W naszym modelu nawet wzrost benchmarku surowca o 50% zwiększa wartość zielonych ziaren przypadających na paczkę 500 g o około 7 zł, a w pojedynczej 8-gramowej porcji kawy o około 11 groszy.

Dlatego najbardziej prawdopodobnym kanałem wpływu El Niño nie jest nagły wzrost ceny espresso o kilka złotych wyłącznie z powodu droższych ziaren. Znacznie wcześniej możemy zobaczyć rosnące ceny surowca, pogorszenie marż palarni, mniej agresywne promocje w sklepach i stopniowe podnoszenie regularnych cen paczkowanej kawy.

Najbliższe miesiące pokażą, czy El Niño pozostanie przede wszystkim historią meteorologiczną, czy ponownie stanie się również historią inflacyjną.