Kurs franka szwajcarskiego (CHF/PLN)

Średni kurs franka szwajcarskiego według Tabeli A NBP z dnia 16.06.2026 wynosi 4,6042 zł za 1 CHF — to spadek o 0,16% wobec poprzedniego notowania. Poniżej kurs rynkowy na żywo, wykres, rekordy historyczne i przelicznik.

Kurs na żywo: aktualizacja co sekundę NBP: Tabela A z 16.06.2026 Dane: rynek Forex + NBP

• CHF - Frank szwajcarski

  Ładowanie...

  0.00% (0.0000 zł)

  Bid (kupno) -

  Ask (sprzedaż) -

  Spread: -

  5 lat-

  3 lata-

  1 rok-

  Ostatnia zmiana: --:--:--

Frank szwajcarski jest walutą obowiązującą w Szwajcarii i Liechtensteinie. Przez lata CHF uchodził za jedną z bardziej stabilnych walut świata i – obok jena japońskiego oraz dolara amerykańskiego – bywa zaliczany do tzw. walut bezpiecznej przystani, które przyciągają kapitał w okresach podwyższonej niepewności. Umocnienie franka było szczególnie widoczne po globalnym kryzysie finansowym z 2008 roku, zwłaszcza w czasie narastających napięć w strefie euro. Waluta jest oznaczana kodem CHF, a w praktyce spotyka się też skróty „Fr” oraz „SFr”. Frank dzieli się na 100 subjednostek, których nazwy zależą od języka: po niemiecku „rappen”, po francusku „centime”, po włosku „centesimo”, a po romanszku „rap”.

Wykres CHF/PLN na żywo

Frank szwajcarski (CHF) — pełny opis waluty

Historia franka szwajcarskiego

Nowoczesny system pieniężny Szwajcarii kształtował się etapami. W pierwszej połowie XIX wieku w obiegu funkcjonowała mozaika monet bitych przez kantony i inne emitenty. Konstytucja federalna z 1848 roku wzmocniła kompetencje państwa w zakresie polityki pieniężnej, a faktyczne wprowadzenie franka szwajcarskiego jako jednolitej waluty nastąpiło wraz z federalną ustawą menniczą i emisją monet od 1850 roku.

Istotnym epizodem była Łacińska Unia Monetarna (od 1865 r.), w ramach której m.in. Szwajcaria, Francja, Belgia i Włochy ujednoliciły parametry części monet (system bimetaliczny), co ułatwiało ich akceptację w obrocie międzynarodowym. Unia stopniowo traciła znaczenie po wybuchu I wojny światowej i została formalnie wygaszona pod koniec 1926 roku, natomiast frank pozostał walutą Szwajcarii w nieprzerwanej ciągłości.

Warto też rozróżnić monety i banknoty: choć waluta była federalna od XIX wieku, to przez długi czas banknoty emitowały różne banki. Dopiero utworzenie banku centralnego w XX wieku uporządkowało system emisji i polityki pieniężnej w jednym ośrodku.

W drugiej połowie XX wieku Szwajcaria stopniowo odchodziła od klasycznych rozwiązań „kruszcowych”. Do końca lat 90. w prawie utrzymywano wymogi dotyczące roli złota w systemie pieniężnym, które zostały zniesione w wyniku zmian zatwierdzonych w referendum i w praktyce zakończone wraz z wejściem zmian w życie w 2000 roku.

Władze monetarne w Szwajcarii

Za politykę pieniężną odpowiada Swiss National Bank (Szwajcarski Bank Narodowy, SNB), który rozpoczął działalność w 1907 roku. Szwajcaria pozostaje poza Unią Europejską i strefą euro, dzięki czemu prowadzi niezależną politykę pieniężną dostosowaną do warunków krajowych.

Podstawowym zadaniem SNB jest utrzymanie stabilności cen. Bank definiuje stabilność cen jako inflację poniżej 2% rocznie i prowadzi politykę w sposób elastyczny, biorąc pod uwagę również koniunkturę oraz ryzyka dla stabilności finansowej. W praktyce SNB oddziałuje na warunki monetarne przede wszystkim poprzez stopy procentowe i zarządzanie płynnością, a w razie potrzeby może również podejmować działania na rynku walutowym.

SNB ma nietypową jak na bank centralny formę prawną: działa jako spółka akcyjna. Struktura akcjonariatu jest mieszana – znaczący udział posiadają kantony i instytucje publiczne (w tym banki kantonalne), a część akcji znajduje się w wolnym obrocie, przy czym prawa głosu inwestorów prywatnych są ograniczone statutowo.

Kurs franka szwajcarskiego

Frank szwajcarski (CHF) jest często postrzegany jako waluta „bezpiecznej przystani”, co oznacza, że w okresach wzrostu niepewności rynkowej bywa relatywnie mocniejszy niż wiele innych walut. Kurs CHF zależy jednak od szeregu czynników: różnic w stopach procentowych, oczekiwań inflacyjnych, kondycji gospodarki oraz przepływów kapitału.

W latach 2010–2011 silna aprecjacja franka wobec euro stała się problemem dla eksportowej gospodarki Szwajcarii. W reakcji SNB wprowadził minimalny kurs 1,20 EUR/CHF (tzw. „currency floor”), który obowiązywał od 2011 roku do 15 stycznia 2015 roku. Rezygnacja z tego mechanizmu spowodowała gwałtowne umocnienie CHF i istotnie zwiększyła wrażliwość kredytów oraz kontraktów rozliczanych we franku na ryzyko walutowe.

Monety i banknoty

Monety bije Swissmint (Mennica Szwajcarii), natomiast banknoty emituje Szwajcarski Bank Narodowy. W obiegu znajdują się monety: 5, 10 i 20 rappenów (centymów) oraz 1/2 franka, a także 1, 2 i 5 franków. Banknoty występują w nominałach 10, 20, 50, 100, 200 i 1000 franków.

Obecnie funkcjonuje nowoczesna (9.) seria banknotów, wprowadzana etapami w latach 2016–2019, zaprojektowana przez Manuelę Pfrunder. W przeciwieństwie do starszych serii z portretami znanych postaci, nowa seria opiera się na motywach tematycznych („wiele oblicz Szwajcarii”) i należy do najlepiej zabezpieczonych banknotów na świecie; stosuje się m.in. mikrodruki, elementy optycznie zmienne, precyzyjne gilosze i zaawansowane zabezpieczenia UV.

Frank szwajcarski na rynku Forex

CHF należy do najważniejszych walut w globalnym obrocie na rynku Forex. Kluczowe pary to przede wszystkim EUR/CHF i USD/CHF. Frank jest walutą o wysokiej wiarygodności instytucjonalnej, a jego kurs często reaguje na zmianę „apetytu na ryzyko” na rynkach: w okresach napięć bywa relatywnie mocniejszy, a w okresach poprawy nastrojów część kapitału wraca do bardziej ryzykownych aktywów.

Frank szwajcarski dla Polaków

Kurs franka ma szczególne znaczenie w Polsce ze względu na historię kredytów mieszkaniowych powiązanych z CHF, popularnych zwłaszcza na początku XXI wieku. W wielu przypadkach ryzyko walutowe było niedoszacowane, a po silnych zmianach kursu (w tym po wydarzeniach ze stycznia 2015 r.) raty i salda zadłużenia w złotych mogły istotnie wzrosnąć.

Spory sądowe dotyczące tzw. kredytów „frankowych” koncentrują się zwykle na ocenie zapisów umownych, sposobu ustalania kursów przeliczeniowych i skutków ewentualnego uznania klauzul za niedozwolone. W tym kontekście ważnym punktem odniesienia pozostaje wyrok TSUE w sprawie Dziubak (C-260/18), po którym linia orzecznicza w Polsce w wielu sprawach przesunęła się w stronę silniejszej ochrony konsumenta.

Ciekawostki

Szwajcaria jest często postrzegana jako jurysdykcja o wysokiej przewidywalności instytucjonalnej, stabilnych finansach publicznych i silnym systemie prawnym, co sprzyja postrzeganiu franka jako „bezpiecznej przystani”. W praktyce oznacza to, że w okresach podwyższonej niepewności rynkowej część kapitału bywa lokowana w aktywach denominowanych w CHF, choć nie jest to reguła automatyczna i zależy od sytuacji na globalnych rynkach.

Jednocześnie warto pamiętać, że klasyczna tajemnica bankowa w ostatnich latach uległa istotnemu ograniczeniu pod wpływem międzynarodowych standardów wymiany informacji podatkowych, a sektor finansowy działa w coraz bardziej przejrzystych ramach regulacyjnych. Dzisiejsza reputacja Szwajcarii wynika więc przede wszystkim z jakości instytucji, stabilności regulacyjnej i kompetencji rynku usług finansowych, a nie z obietnicy anonimowości.

Ciekawostką z perspektywy rynku walutowego jest to, że silny frank bywa dla szwajcarskiej gospodarki wyzwaniem: podnosi ceny eksportu i może obniżać konkurencyjność firm sprzedających za granicę. Z tego powodu polityka pieniężna w Szwajcarii często musi godzić dwa cele — stabilność cen i warunki sprzyjające wzrostowi — przy jednoczesnym uwzględnieniu wpływu kursu walutowego.

Warto też odróżniać „stabilność” waluty od „braku wahań”: frank potrafi reagować gwałtownie na decyzje banku centralnego lub nagłe zmiany nastrojów na rynkach, co dobrze pokazały historyczne epizody na parze EUR/CHF. Dlatego CHF jest traktowany jako waluta o wysokiej wiarygodności instytucjonalnej, ale wciąż podlega normalnym mechanizmom rynkowym.

Dane: NBP (Tabela A) i rynek Forex. Redakcja: Jarosław Wasiński · Kursy mają charakter informacyjny — nie stanowią oferty wymiany ani porady inwestycyjnej.