Płacenie kartą za granicą bywa najtańszym sposobem wymiany waluty, ale przy dwóch spełnionych warunkach: karta nie dolicza prowizji za przewalutowanie, a ty płacisz w walucie lokalnej. Złamanie któregokolwiek z nich potrafi podnieść koszt powyżej tego, co weźmie kantor. Rozłożyliśmy rachunek na warstwy — kurs sieci kartowej, prowizję banku, narzut DCC i opłaty bankomatowe — i przeliczyliśmy modelowo wakacyjny budżet 700 euro. Wynik: koszt przy płatnościach kartą mieści się w przedziale około 3045–3276 zł, a przy gotówce z kantoru 3057–3289 zł. Te przedziały się nakładają, więc o rachunku decydują konkretne decyzje na miejscu, a nie sam wybór między kartą a kantorem.

Na piątkowym fixingu NBP funt kosztuje 5,1019 zł i drugi dzień z rzędu utrzymuje się powyżej 5,10 zł. Dolar w tym samym czasie wrócił do 3,7951 zł — o niecałe dwa i pół grosza więcej niż 1 lipca, a jeszcze w czwartek był najtańszy od tygodnia. Te dwie liczby źle znoszą wspólny nagłówek o „wyprzedaży złotego". Policzyliśmy na fixingach NBP, ile lipcowego ruchu odpowiada faktycznie za złoty, a ile za same waluty: wspólny komponent to 0,64 pkt proc., cała reszta — zwłaszcza w funcie — to ich własna siła. Pokazujemy, co z tego wynika dla wakacyjnego portfela i jak to się ma do naszego badania sezonowości, według którego najtańszy statystycznie tydzień roku zaczyna się 3 sierpnia.

Frank szwajcarski ponownie drożeje. Dziś rano kosztował około 4,69 zł — wyraźnie więcej niż na początku miesiąca — a gdy frank drożeje, na forach i w mediach społecznościowych wraca to samo pytanie: czy frank może zdrożeć 6 zł? Zamiast zgadywać, policzyliśmy to na 22 latach notowań NBP. Sprawdziliśmy, ile naprawdę brakuje do szóstki, czy frank kiedykolwiek zrobił tak duży ruch, co dokładnie musiałoby się stać ze złotym i z samym frankiem oraz kiedy taki kurs wypada z historycznych temp wzrostu. Jeden z wyników zaskoczył nas na tyle, że sprawdzaliśmy go trzy razy.

W poniedziałkowej zapowiedzi z sesji w Strasburgu postawiliśmy tezę, że „scenariusz ciszy" — czyli automatyczne uprawomocnienie mandatu bez głosowania — jest mało prawdopodobny, bo przeciwnicy projektu bez trudu zbiorą 72 podpisy. Dokładnie tak się stało. Grupy ECR i Patriotów zakwestionowały decyzję komisji ECON, Izba zagłosowała w czwartek — i sprzeciw przyniósł skutek odwrotny do zamierzonego: zamiast mandatu „po cichu" mamy mandat przypieczętowany 416 głosami całego Parlamentu. Dla negocjatorów to różnica jak między listem polecającym a legitymacją służbową. Od poniedziałku zaczyna się właściwa rozgrywka: trilog, w którym rozstrzygną się limity, prywatność i to, czy cyfrowe euro trafi też do polskich banków.

Jest takie zdanie, które słyszałem na rodzinnych obiadach, w kantorach i w internetowych dyskusjach frankowiczów: „frank? Frank zawsze drożeje". Mówi się to tonem, jakim podaje się prawa fizyki. Postanowiliśmy potraktować to zdanie tak, jak traktujemy każdy mit w naszych badaniach: policzyć. Wzięliśmy komplet 5 683 dziennych notowań CHF/PLN z tabel NBP — od 2 stycznia 2004 roku do dziś — i sprawdziliśmy, kiedy frank naprawdę drożeje, kiedy tanieje i co musiałoby się stać, żeby przestał być „walutą, która nigdy nie zawodzi". Odpowiedź nie pasuje ani do wyznawców mitu, ani do jego krytyków: w skali roku frank zawodzi zaskakująco często, a w skali dekady — jak dotąd — nie zawiódł nigdy. Po drodze znaleźliśmy też dzień, w którym frank skoczył w jednym notowaniu o 15,29%, i drugi, mniej znany, w którym runął o 7,80%. Oba wywołał ten sam bank.