147 mln zł kar dla czterech banków. UOKiK kwestionuje zasady podnoszenia opłat

Zastrzeżenia opisane w komunikacie UOKiK z 12 października dotyczą tzw. klauzul modyfikacyjnych, czyli zapisów określających, kiedy bank może zmienić warunki już zawartej umowy. Obejmowały one m.in. rachunki, karty, pożyczki i kredyty hipoteczne.^[1]

Źródło: UOKiK. Kwoty podano zgodnie z komunikatem, z zastosowanymi w nim zaokrągleniami. Urząd podał sumę 147,09 mln zł. Banki mogą odwołać się do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Podwyżka o 200% oznacza potrojenie opłaty

W przypadku ING urząd wskazał na postanowienie umożliwiające podniesienie opłat nawet o 200%, m.in. po wzroście inflacji o 0,30 punktu procentowego lub przeciętnego wynagrodzenia o 1%. Według UOKiK tak niewielkie zmiany wskaźników nie uzasadniały przyznania bankowi tak szerokich uprawnień.^[1]

Skalę takiego zapisu pokazuje prosty rachunek. Gdyby miesięczna opłata 10 zł wzrosła o 200%, wyniosłaby 30 zł. Roczny koszt zwiększyłby się ze 120 zł do 360 zł, czyli o 240 zł. To obliczenia redakcji na hipotetycznym przykładzie, służące wyjaśnieniu procentowej podwyżki.

ING zapowiada zaskarżenie decyzji

ING Bank Śląski w oświadczeniu z 12 października podał, że decyzja dotyczy wcześniej stosowanych wzorców umownych. Bank argumentuje, że zapisy uwzględniały zmiany prawa, technologii i warunków gospodarczych, a o zmianach oferty informował z wyprzedzeniem, umożliwiając zakończenie umowy.

Według ING zakwestionowane klauzule zostały wycofane wraz z zastąpieniem dawnych produktów i usług nowymi rozwiązaniami. Bank nie zgadza się z oceną prezesa UOKiK i zamierza zaskarżyć decyzję.^[2]

Co może zrobić klient, który kwestionuje opłatę?

Punktem wyjścia jest własna umowa, taryfa oraz zawiadomienie o zmianie opłat. W reklamacji można wskazać konkretną podwyżkę, datę jej wprowadzenia, pobrane kwoty i oczekiwany sposób rozwiązania sprawy. Rzecznik Finansowy udostępnia prosty formularz i wyjaśnia, że klient może opisać problem zwykłym językiem, bez przywoływania przepisów.^[3]

Jeżeli bank odrzuci reklamację albo nie odpowie w obowiązującym terminie, można zwrócić się do Rzecznika Finansowego o interwencję. Wcześniejsze złożenie reklamacji jest warunkiem takiej pomocy. Rzecznik może przedstawić argumenty i wystąpić do instytucji, ale jego interwencja nie jest decyzją wiążącą bank.^[4]

Sama wiadomość o karach nie rozstrzyga o zwrocie opłat konkretnemu klientowi. Przykładowo sentencja decyzji dotyczącej Banku Pocztowego przewiduje informowanie konsumentów po uprawomocnieniu rozstrzygnięcia. Wskazuje też, że prawomocna decyzja może pomóc przy indywidualnym dochodzeniu roszczeń związanych z zakwestionowanymi zapisami.^[5]