Złoty w cieniu pokoju dla Ukrainy i „gołębiego” Fedu. Co dalej z PLN?

Około godziny 9:00 czasu polskiego kluczowe kursy walut wobec złotówki pozostają stosunkowo spokojne. Para EUR/PLN jest dziś notowana w okolicach 4,22 zł, czyli bardzo blisko poziomów z ostatnich dni. Dolar amerykański (USD/PLN) oscyluje w rejonie 3,64–3,65 zł, co oznacza lekkie osłabienie dolara w porównaniu z początkiem miesiąca. Frank szwajcarski (CHF/PLN) pozostaje tuż powyżej 4,52 zł, a funt brytyjski kosztuje około 4,80 zł. Dolar kanadyjski wyceniany jest na mniej więcej 2,59 zł, zaś jedna korona norweska to około 0,36 zł.

Na tle głównych par widać, że rynek złotego pozostaje „przyklejony” do dobrze znanego przedziału, zwłaszcza na EUR/PLN, który od miesięcy oscyluje między 4,22 a 4,30. Ostatnie dni przyniosły kilka prób trwałego zejścia poniżej 4,22, ale każdorazowo kończyły się one powrotem w środek konsolidacji. Inwestorzy nadal widzą w złotówce atrakcyjną walutę z rynków wschodzących, korzystającą z dodatnich realnych stóp procentowych i solidnego wzrostu gospodarczego, ale równocześnie bardzo mocno uzależnioną od globalnego apetytu na ryzyko.

Środowy handel na Forex odbywa się w cieniu dwóch głównych tematów: zbliżającej się decyzji Rezerwy Federalnej i politycznej układanki wokół „planu pokojowego” dla Ukrainy. Dolar amerykański wyraźnie słabnie po serii miękkich danych z gospodarki USA i gwałtownym wzroście oczekiwań na obniżkę stóp w grudniu. Najnowsze odczyty sprzedaży detalicznej, inflacji producenckiej oraz wskaźników koniunktury i nastrojów konsumentów w Stanach okazały się słabsze od prognoz, co skłoniło rynek do niemal jednogłośnego zakładania, że Fed zdecyduje się na cięcie kosztu pieniądza jeszcze przed końcem roku.

Na rynku terminowym wyceny sugerują obecnie ponad 80-procentowe prawdopodobieństwo grudniowej obniżki stóp, a część inwestorów zaczyna nawet dyskutować o scenariuszu głębszego cyklu luzowania w 2026 roku. To tło wzmacnia euro wobec dolara (EUR/USD zbliża się do 1,16), a w ujęciu regionalnym sprzyja właśnie takim walutom jak PLN czy czeska korona, które postrzegane są jako beneficjenci globalnego spadku rentowności długu i osłabienia amerykańskiej waluty.

Ważnym elementem tej układanki jest polityka personalna w samym Fedzie. Rynek od kilku tygodni żyje spekulacjami, że faworytem do objęcia funkcji szefa Rezerwy Federalnej po Jerome’ie Powellu może być Kevin Hassett – ekonomista kojarzony z obozem obecnej administracji w Białym Domu, zwolennik bardziej elastycznego podejścia do celu inflacyjnego. Te plotki, wzmacniane przez komentarze zbliżone do otoczenia prezydenta, tylko dokładają paliwa do zakładów na łagodniejszą ścieżkę amerykańskiej polityki pieniężnej.

Złotówka korzysta z tego otoczenia podwójnie. Po pierwsze, polski złoty wspierany jest przez coraz niższą inflację w kraju – CPI w październiku wyniósł 2,8 proc. rok do roku, pozostając komfortowo w paśmie celu NBP. Po drugie, rynek zakłada dalsze, ale ostrożne cięcia stóp w Polsce, co przy stabilnym wzroście gospodarczym stwarza atrakcyjny profil ryzyka. Prognozy wzrostu PKB mówią o około 3,2–3,3 proc. w 2025 roku, co czyni Polskę jednym z szybciej rosnących krajów Unii Europejskiej.

Rynek złotego korzysta na połączeniu niższej inflacji w Polsce i perspektywy cięcia stóp w USA – ta kombinacja czyni z PLN walutę, którą część inwestorów traktuje już nie tylko jako krótkoterminowy zakład na wyższą rentowność, ale element bardziej zrównoważonego portfela na 2025 rok. To szczególnie widoczne na parach z tzw. „bezpiecznymi przystaniami”: frank szwajcarski, mimo swojej reputacji, nie zyskuje wobec złotówki, a CHF/PLN utrzymuje się stabilnie nieco powyżej 4,5. Również wobec euro złotówka wygląda solidnie, a obecne poziomy w okolicach 4,22 są bliższe dolnej granicy wielomiesięcznego przedziału niż jego szczytów.

Drugą, nie mniej istotną osią narracji rynkowej pozostaje wojna w Ukrainie i amerykański „plan pokojowy”. Dokument liczący 28 punktów, będący bazą propozycji Waszyngtonu, został w ostatnich dniach poważnie skrytykowany przez znaczną część zachodnich polityków i analityków, którzy wskazują, że pierwotna wersja była zbyt bliska rosyjskim warunkom – zakładała m.in. daleko idące ustępstwa terytorialne ze strony Kijowa. Media ujawniły, że część zapisów wywodzi się z nieformalnego dokumentu przygotowanego po stronie rosyjskiej.

Dla rynków kluczowe jest jednak to, że wbrew wcześniejszym zapowiedziom nie doszło do żadnego „twardego” ultimatum. Prezydent USA wycofał się z deklarowanego wcześniej terminu na przyjęcie planu przez Ukrainę, stwierdzając, że „prawdziwym deadlinem jest moment zakończenia wojny”. Negocjacje z udziałem wysłanników USA, Ukrainy i Rosji trwają, a Kijów sygnalizuje, że akceptuje „istotę” części propozycji, choć wciąż sprzeciwia się zapisom dotyczącym suwerenności i granic.

Nawet bez formalnego porozumienia w sprawie Ukrainy, inwestorzy zaczęli dyskontować scenariusz stopniowej deeskalacji konfliktu. Widać to choćby po notowaniach surowców energetycznych: ropa Brent oscyluje dziś w okolicach 62 dolarów za baryłkę, a europejski benchmark gazu TTF spadł do okolic 29–30 EUR/MWh, najniżej od wiosny. Taniejące surowce przekładają się na niższą presję inflacyjną w Europie, co jest dobrą wiadomością zarówno dla strefy euro, jak i dla Polski – silnie uzależnionej od cen gazu i ropy w imporcie.

Taniejąca ropa Brent w okolicach 62 USD za baryłkę i gaz TTF poniżej 30 EUR/MWh działają jak dodatkowe wsparcie dla walut regionu CEE, w tym dla złotówki. Dla inwestorów oznacza to mniejsze ryzyko ponownego skoku inflacji kosztowej, a dla banków centralnych – większą przestrzeń do ostrożnego luzowania polityki pieniężnej. W rezultacie część kapitału portfelowego, jeszcze niedawno ulokowanego defensywnie w dolarze amerykańskim czy franku, wraca do koszyka walut rynków wschodzących.

Nie bez znaczenia pozostaje też sytuacja na giełdach, zwłaszcza w sektorze technologii. W ostatnich godzinach rynek żyje doniesieniami o rozmowach między Meta Platforms a Google dotyczących wykorzystania przez Metę procesorów TPU w miejsce części rozwiązań Nvidii. To kolejny akcent w szerszej historii rywalizacji o dominację w infrastrukturze sztucznej inteligencji, w której obok chipów pojawia się również wyścig modeli językowych – z najnowszym Gemini 3 po stronie Google.

Dobre nastroje wokół spółek AI przekładają się na wyższą wycenę segmentu technologicznego w USA i w Europie, co generalnie wspiera aktywa ryzykowne – od akcji po waluty rynków wschodzących. Dla złotego oznacza to korzystne tło: polska gospodarka jest silnie zintegrowana z przemysłem europejskim, a poprawa nastrojów na globalnych parkietach zazwyczaj działa jak impuls do umocnienia PLN, szczególnie w relacji do dolara amerykańskiego.

Patrząc w przekroju na główne waluty, złotówka zachowuje się dziś relatywnie najlepiej wobec tych, które cierpią na skutek narracji „gołębiego Fedu”. USD/PLN pozostaje wyraźnie poniżej tegorocznych szczytów, a część analityków wskazuje, że w scenariuszu dalszego spadku rentowności amerykańskich obligacji poziom 3,60 może zostać przetestowany ponownie. W relacji do funta brytyjskiego sytuacja jest bardziej zrównoważona – Bank Anglii wysyła mieszane sygnały co do ścieżki stóp, a gospodarka UK nadal zmaga się z niską produktywnością i słabym wzrostem, co ogranicza potencjał trwałego umocnienia GBP.

Dla rynku surowcowego kluczowe są dziś notowania walut takich jak dolar kanadyjski i korona norweska. Dolar kanadyjski korzysta z ograniczonej podaży ropy i relatywnie dobrych danych z gospodarki Kanady, ale jednocześnie jest pod presją łagodniejszej retoryki tamtejszego banku centralnego. W rezultacie CAD/PLN „krąży” wokół 2,6, nie generując wyraźnego trendu. Z kolei NOK, mocno skorelowana z notowaniami ropy i gazu, słabnie w ślad za spadkiem cen surowców energetycznych – stąd obecne okolice 0,36 zł za 1 NOK, nieco poniżej średnich poziomów z ostatnich miesięcy.

Warto też podkreślić, że złotówka pozostaje w centrum uwagi międzynarodowych instytucji. Najnowsze rekomendacje międzynarodowych organizacji zwracają uwagę, że choć perspektywy wzrostu są dla Polski korzystne, to rosnące wydatki publiczne i podwyższony deficyt zwiększają ryzyko dla ścieżki długu. Oznacza to, że przestrzeń do dalszych, szybkich cięć stóp procentowych przez NBP może być bardziej ograniczona, niż sugerowałby sam poziom inflacji. Z punktu widzenia inwestorów portfelowych jest to jednak w krótkim terminie czynnik pozytywny: stabilniejsze stopy przy inflacji w pobliżu 2,8 proc. oznaczają utrzymanie atrakcyjnej premii za trzymanie aktywów w PLN.

Największym ryzykiem dla złotówki pozostaje ewentualne załamanie rozmów pokojowych lub wyraźnie bardziej jastrzębi Fed. Gdyby negocjacje w sprawie Ukrainy utknęły w martwym punkcie przy jednoczesnym wzroście napięcia militarnego, rynek bardzo szybko wróciłby do scenariusza droższej energii, większej awersji do ryzyka i ucieczki kapitału do dolara, franka czy jena. Z kolei twardsze stanowisko Fedu – na przykład sygnał, że grudniowa obniżka nie jest przesądzona – mogłoby ponownie podbić rentowności amerykańskiego długu i wywołać presję na osłabienie walut rynków wschodzących.

Na dziś jednak bazowy scenariusz pozostaje korzystny: PLN utrzymuje względnie mocną pozycję, EUR/PLN balansuje przy dolnej granicy wielomiesięcznego przedziału, a dolar amerykański i frank szwajcarski tracą część swojego „bezpiecznego” blasku. W krótkim terminie wiele będzie zależało od kolejnych komunikatów z Waszyngtonu – zarówno w sprawie „planu pokojowego”, jak i sygnałów płynących z Fedu – oraz od tego, czy spadek cen surowców okaże się trwały. Jeżeli te trzy elementy ułożą się po myśli inwestorów, złotówka może w kolejnych tygodniach ponownie testować mocniejsze poziomy wobec euro i dolara, choć raczej w ramach spokojnego umacniania niż gwałtownej aprecjacji.

Na razie z perspektywy zwykłego uczestnika rynku – importera, eksportera czy osoby spłacającej kredyt walutowy – obraz jest relatywnie prosty: kursy walut pozostają w znanych, oswojonych przedziałach, a globalne turbulencje, choć odczuwalne, wciąż nie przełożyły się na gwałtowne ruchy na parze EUR/PLN czy USD/PLN. To stan, który rynki bardzo lubią – przynajmniej do momentu, gdy kolejne dane lub decyzje polityczne nie przypomną, że na Forexie spokój nigdy nie trwa wiecznie.