Po pierwszych spadkach, składających się na pierwszą falę korekty, wywołanych publikacją wyników kwartalnych firm zaangażowanych w budownictwo i produkcję artykułów wyposażenia wnętrz oraz doniesieniami o popycie i cenach sprzedawanych nieruchomości część inwestorów zbyt szybko ruszyła na zakupy, licząc na „polowanie na okazje”. Ostrzegaliśmy wtedy, że to jeszcze nie powrót trwałych wzrostów na rynki, zaś następne zniżki związane będą z innego typu wiadomościami, jeszcze niezdyskontowanymi przez rynek, danymi z innych sektorów gospodarki USA, informacjami z Azji i Europy nt. strat z powodu inwestycji w sektor subprime, bądź z problemami w czołowych instytucjach finansowych. Późniejszy dalszy wzrost awersji do ryzyka, umocnienie jena i czerwień na giełdowych tablicach potwierdziły naszą teorię. Informacje z BNP Paribas, Deutsche Banku, Barclaysa to przykłady dużych banków dotkniętych amerykańskim kryzysem. Ostatnie słowa regulatora rynku finansowego Japonii o konieczności monitorowania strat w z tyt. inwestycji w ryzykowne kredyty oraz potrzebie ograniczenia carry trade pokazują, że spowolnienie wykracza daleko poza Amerykę, zaś opublikowane w piątek dane z rynku pracy, ukazujące pierwszy od 4 lat miesięczny ubytek zatrudnionych (o 4 tys., prognoza +110 tys.) rozniecają spekulacje nt. przenoszenia się negatywnych bodźców do innych sfer gospodarki. Dotychczas rynek pracy radził sobie, bowiem całkiem nieźle, zaś rozwijające się usługi częściowo niwelowały negatywny wpływ słabnięcia przemysłu.

Wszystkie negatywne doniesienia, takie jak choćby podany do wiadomości w zeszłym tygodniu 12-procentowy spadek ilości domów sprzedanych w budowie, znaczny spadek ISM dla przemysłu, obniżenie przez Merrill Lynch prognoz wyników dla banków czy o 0,4% mniejsze wydatki budowlane niż przed miesiącem utwierdzały rynek w przekonaniu, że FED na najbliższym posiedzeniu obetnie stopy procentowe. Większość analityków spodziewa się ruchu o 0,5%, niektórzy zaś liczą na specjalne, dodatkowe posiedzenie jeszcze przed 18 września. Podstawą dla takich prognoz jest, obok słabych wyników gospodarczych oraz kryzysu płynności, obniżenie o 50 pb. stóp dyskontowych pożyczek dla banków przez FED 17 sierpnia 2007. Posunięcie szybko okrzyknięto przygrywką przed cięciem oprocentowania bazowego. Wiele instytucji liczy, że do końca roku spadnie ono z 5,25% do 4,75%.

Ze słów Bena Bernanke z piątku, 31 sierpnia nie wynika, jednak jednoznacznie, że FED zamierza agresywnie zmniejszać koszt pieniądza. Szef Rezerwy Federalnej powiedział, że użyje wszelkich środków, aby przeciwdziałać kryzysowi, nie jest jednak zadaniem FED odpowiadać za nierozsądne decyzje inwestorów i pożyczkobiorców. Można, zatem oczekiwać, że bank centralny będzie w dalszym ciągu zasilał rynek pieniądzem w ramach operacji otwartego rynku, których skala ostatnio znacząco wzrosła oraz zachęcał banki do restrukturyzowania długów swoich klientów. Taki wydźwięk miały wydane w zeszłym tygodniu zalecenia dla instytucji finansowych (odraczanie rat, obniżka oprocentowania, przedłużanie terminów, etc.). Drastycznemu cięciu oprocentowania na przeszkodzie stoi inflacja, z którą walka jest priorytetem FED. Wielokrotnie decydenci polityki monetarnej podkreślali swoją determinację w walce z tym zjawiskiem.


Lipcowa inflacja core wyniosła 2,2% r/r, zaś ogólny wskaźnik miał wartość 2,4% r/r, co należy zawdzięczać relatywnie tańszej w tamtym okresie ropie naftowej. Cyfry te wciąż przekraczają 2-procentowy cel FED, zaś prognozy analityków z banku centralnego wciąż mówią o ryzykach wzrostu inflacji, tym bardziej, że ropa szykuje się do ataku na szczyty, a płody rolne tego lata drożeją wyjątkowo silnie.

W swojej ostatniej wypowiedzi członek FED, Ch. Plosser wyraził sceptycyzm, co do cięcia stóp na bazie pojedynczych informacji, zaś była wice-szef instytucji A. Rivilin powątpiewała co do przywiązywania przez Rezerwę Federalną uwagi, do tego czego oczekują giełdy.

Piątkowe publikacje z rynku pracy stawiają FED w trudnej sytuacji. O ile do tej pory, obniżka stóp była bardzo mało prawdopodobna, o tyle uderzenie kryzysu w ten rynek może skłonić decydentów polityki monetarnej do cięcia stóp o 0,25%.

Nie sądzimy, jednak, żeby FED śpieszył się z takim ruchem. Jednym z głównych powodów pozostaje wciąż wysoka inflacja oraz niejednoznaczne informacje z gospodarki. Wśród złych wiadomości z sektora nieruchomości, wciąż, bowiem zdarzają się niezłe wyniki z innych sfer (np. usługowy ISM, dynamika PKB za II kw.). Połączenie niepewnych perspektyw wzrostu z wzrastającymi szybciej cenami nie jest tym, czego życzyliby sobie ekonomiści. Zbyt gwałtowne działanie FED może przynieść krótkotrwały tylko efekt poprawy sytuacji na giełdach, gdyż byłoby przyznaniem się, że sytuacja jest naprawdę poważna. Bernanke i jego współpracownicy muszą poza tym pokazać, że są niezależni i nie modyfikować własnych przekonań i prognoz pod wpływem presji rynkowej. Przeciwko obniżce przemawia też jej masowe działanie. W porównaniu z takim ruchem praktyczniejsze są operacje otwartego rynku i wspomniane regulacje w sektorze bankowym, których punktowe działanie trafia tam, gdzie powinno, zamiast ratować wszystkich grających ryzykownie inwestorów, którzy powinni nauczyć się, że hossa nie jest stanem permanentnym na żadnym rynku.

Naszym zdaniem, nie jest sytuacją korzystną, gdy w stanie niepewności giełdy dynamicznie rosną. Jednym z powodów tych ruchów jest niska cena akcji (dla S&P 500 C/Z wynosi 16,8, najmniej od 12 lat). Nie znaczy to jednak, że te papiery nie mogą być jeszcze tańsze. To co, poza tym, podtrzymuje wzrosty to uzupełnianie płynności przez banki centralne. Zauważmy, że z czasem działanie tego leku jest coraz mniej skuteczne, co nie nastraja optymistycznie. Trzecim motorem wzrostów są nadzieje na znaczne obniżki stóp za Oceanem. Co będzie jednak, gdy okaże się, że nadzieje te są zbyt wybujałe, zaś z szafy „nieruchomościowo – kredytowej” zaczną wypadać kolejne szkielety?

Zeszłotygodniowy wzrost eurodolara po przebiciu 55-dniowej średniej kroczącej został powstrzymany na poziomie linii trendu spadkowego (1,3780 – 1,3800). Sytuacja techniczna wskazuje, jednak, że poziom ten może zostać pokonany. Wciąż aktualny jest sygnał kupna na MACD, zaś szczyty oscylatora są coraz wyższe. Analiza techniki Ichimoku potwierdza duże prawdopodobieństwo dalszych wzrostów. Popularny „stochastic” ledwo zahaczył dopiero strefę wykupienia, zaś rysująca się na 14-dniowym RSI odwrócona formacja RGR sugeruje możliwość wzrostów nawet o 2 – 2,5 figury, czyli w okolice górnego ograniczenia kanału wzrostowego (ok. 1,40 – 1,4050), przy czym słabnąca ostatnio siła średnioterminowego trendu wzrostowego może nie wystarczyć do osiągnięcia tego ograniczenia. W naszej opinii można spodziewać się ataku na szczyt przy 1,3850, co w konsekwencji doprowadzi do jego przebicia. Jednakże oczekujemy, iż kurs EUR/USD nie zdoła pokonać poziomu 1,39. Tutaj powinno nastąpić odwrócenie tendencji, do której bodźcem powinna być rozczarowująca inwestorów postawa FED. Oczekujemy, iż władze monetarne USA zdecydują się do końca 2007 roku na jedną obniżkę stóp procentowych na poziomie 25 pkt. bazowych.

Za zakończeniem wzrostów eurodolara przemawia też sytuacja par jenowych, które po odrobieniu części strat powinny pogłębiać spadki. Jesteśmy zdania, że przebicie ostatnich szczytów przez EUR/USD i spadek wartości dolara odwróci się i do końca roku główna para walutowa będzie poruszać się w przedziale wahań 1,3450 – 1,3850.

Źródło: DM TMS Brokers S.A.